Uroczystość odsłonięcia tablicy z nazwą Skweru im. prof. Andrzeja Stołyhwo - Referat Prasowy Urzędu Miejskiego w Gdańsku

W sobotę, 14 listopada, o godz. 12.00, przy ul. Złota Karczma 25 na gdańskiej Matarni, odbędzie się uroczyste odsłonięcie tablicy z nazwą Skweru imienia profesora Andrzeja Stołyhwo. Upamiętniony zostanie wybitny naukowiec związany z Politechniką Gdańską, specjalista w dziedzinie analizy lipidów i chromatografii oraz działacz NSZZ „Solidarność”.

Z wnioskiem o upamiętnienie profesora poprzez nadanie jego imienia skwerowi przed przychodnią wystąpili mieszkańcy dzielnicy Matarnia. Rada Miasta Gdańska uchwałę w tej sprawie podjęła podczas majowej sesji. Wraz z miejską tablicą z nazwą skweru odsłonięta zostanie także tablica pamiątkowa z biogramem profesora.

W uroczystości wezmą udział m.in.: Piotr Borawski, zastępca prezydenta Gdańska ds. mobilności i bezpieczeństwa, Monika Stołyhwo-Gofron, córka prof. Andrzeja Stołyhwo, Agata Winkiewicz, przewodnicząca Rady Dzielnicy Matarnia, Agnieszka Górka, przewodnicząca Zarządu Dzielnicy Matarnia oraz radni dzielnicy. 

Nadanie skwerowi imienia prof. Andrzeja Stołyhwo jest wyrazem uznania dla jego wybitnych osiągnięć naukowych, działalności społecznej oraz wkładu w rozwój gdańskiego środowiska akademickiego.

Biogram profesora Andrzeja Stołyhwo 1939–2016

Prof. dr hab. inż. Andrzej Stołyhwo był absolwentem Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej, z którą przez ponad cztery dekady związany był jako nauczyciel akademicki i badacz. Zajmował się analizą i technologią lipidów, jakością żywności oraz biologicznym znaczeniem kwasów tłuszczowych. Kilkadziesiąt Jego publikacji cytowano około 800 razy w światowym piśmiennictwie.

Opracowywał metody analityczne, chromatografy i detektory. Wśród urządzeń opracowanych przez niego i jego zespół znalazły się chromatograf gazowy N-502, gradientowy chromatograf cieczowy, przepływomierz FLOW MONITOR oraz detektory ELSD i LLSD. Urządzenia te wdrażano w Polsce i Stanach Zjednoczonych. Opracował także technologię preparatu Oeparol, zawierającego olej z nasion wiesiołka w kapsułkach żelatynowych.

Na Politechnice Gdańskiej zorganizował i prowadził Zakład Analizy i Oceny Jakości Żywności, a w 2004 roku utworzył i objął kierownictwo zakładu o tej nazwie na SGGW w Warszawie. Wypromował sześciu doktorów i był promotorem 51 prac magisterskich. Otrzymał Nagrodę Sekretarza Naukowego PAN, dziewięć Nagród Rektora PG, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Medal im. prof. Andrzeja Waksmundzkiego za wkład w rozwój chromatografii w Polsce.

Pracował naukowo i dydaktycznie w zagranicznych ośrodkach, m.in. w The Hormel Institute przy University of Minnesota, École Polytechnique w Palaiseau i Université Pierre et Marie Curie w Paryżu; odbywał także staże w San Jose State University.

Jako ekspert IPN, w śledztwie dotyczącym zbrodni hitlerowskich w Gdańsku, zbadał próbkę mydła z archiwum Trybunału w Hadze, wcześniej dowód w procesie norymberskim. Stwierdził obecność kaolinu, środka nadającego mydłu właściwości użytkowe. Sprawa, którą badał po wojnie, była opisywana przez Zofię Nałkowską w „Medalionach”.

19 sierpnia 1980 roku uczestniczył w wiecu Politechniki Gdańskiej popierającym strajkujących stoczniowców. Jako członek delegacji uczelni przekazał Międzyzakładowemu Komitetowi Strajkowemu list poparcia i zebrane środki. Następnego dnia delegację upoważniono do łączności między MKS a załogą PG; 21 sierpnia Profesor ponownie udał się do Stoczni Gdańskiej z apelem pracowników o rozmowy bez warunków wstępnych. 2 września został jednym z sześciu członków Komitetu Inicjatorów NSZZ „Solidarność” PG, przygotowującego powstanie struktur Związku na uczelni. W kadencji 1980–1981 był członkiem pierwszej Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Politechniki Gdańskiej.

Był oddanym nauczycielem akademickim, którego studenci i współpracownicy wspominają z szacunkiem. Pozostawał blisko rodziny; pasjonował się wędkarstwem muchowym i kochał psy.